Blog.

Een blog beginnen, een al eerder gemaakt plan waar ik nooit aan begon. Toch denk ik net als vele anderen dat ik met mijn mening of belevenissen een ander een glimlach of een frons kan geven. 

Al gebeurt dat niet, dan heb ik altijd een plek om terug te lezen hoe mijn leven 'toen' was. Omdat ik niet iedereen dood wilde gooien met een politiek stuk, keek ik door mijn mooie verhalen bundel. Het was lastig kiezen maar na enige tijd peinzen besloot ik een verhaal van Stefan Klein met jullie te delen. 

Het is misschien vooraf verstandig om te vertellen wanneer ik dit verhaal kreeg, het was de zomer van 2012. De zomer waarin Bizar ontstond en er ontzettend veel moois is gebeurd. Deze zomer kende talloze mooie avonden, vaak met talloze minder mooie ochtenden als gevolg. Dit verhaal kreeg ik op een mooie zomer ochtend, in 2012. Nu ook, voor u.

"Ik voel een druppel vloeien uit mijn traanbuis, terwijl hij de lange weg over mijn wangen aflegt, gedwongen door de zwaartekracht, moet ik nadenken over het leven en het nu ervan. Wat voor lange weg nemen wij af en wat heeft het voor nut als ons leven, onze ervaringen en kennis wegdruppelen als een traan op een amusementsloze zaterdagavond. Niets meer dan een klein en nooit meer waarneembare vlek achterlatend op de vloer dat 'het universum' heet. Is al de pracht die we ervaren hebben genoeg geweest om te kunnen zeggen dat we alles eruit hebben gehaald dat er in zit of hebben we gefaald en moeten we met schaamte terugkijken op de tijd die als gif onze zielen heeft verouderd en als een dodelijk virus ons nuchter en verstandig maakt. Tijd blijft gevaarlijk, teveel is dodelijk. Ik probeer het te stoppen maar mijn klok blijft draaien. Terwijl ik mijn traan die de eindhalte van mijn kin heeft bereikt afveeg met een tissue, besef ik dat we zoveel mogelijk moeten genieten voor we vergiftigd zijn, hou van het leven ook al haat het jou." - Stefan Klein.